Burze związane są z obszarami wzmożonej konwekcji czyli pionowych ruchów powietrza wywołanych silnym nagrzaniem podłoża lub dynamicznym unoszeniem się powietrza w strefie frontowej lub na przeszkodzie górskiej. Stąd też burze dzielimy na frontowe i wewnątrzmasowe.

Burze frontowe

powstają w strefach frontów atmosferycznych czyli tam gdzie stykają się ze sobą masy powietrza o różnych właściwościach fizycznych. Kiedy chłodne powietrze napływa na pewien obszar, wypiera gwałtownie do góry powietrze ciepłe. W ten sposób tworzą się chmury Cumulonimbus a w konsekwencji burze. Intensywność burz jest tym większa im większa jest różnica temperatury w masie przed i za frontem. Burzom takim mogą towarzyszyć gwałtowne opady deszczu, silny i porywisty wiatr a także opad gradu.

Burze wewnątrzmasowe

powstają w wyniku silnego nagrzania się podłoża. Stan taki powoduje wzbudzenie silnej konwekcji czyli unoszenie się gorącego powietrza. Jeśli zawartość pary wodnej w powietrzu jest dostatecznie duża, powstają chmury Cumulonimbus. Burze takie mogą niekiedy ograniczyć się jedynie do wyładowań atmosferycznych, bez opadów deszczu. W przypadku dużej zawartości pary wodnej w powietrzu i silnego nagrzania przyziemnych warstw troposfery mogą powstać bardzo groźne superkomórki burzowe.

Grad

Powstaje w chmurach burzowych Cumulonimbus. Kropelki wody unoszone silnym prądem wstępującym docierają do tej części chmury, gdzie temperatura spada poniżej 0°C (największe prawdopodobieństwo powstania gradu istnieje przy osiągnięciu przez chmurę poziomu izotermy -20°C). Tam zamieniają się w kryształki lodu. Następnie opadają, zderzając się z kolejnymi kroplami. Woda rozpływa się na kryształkach lodu i zamarza zwiększając jego objętość. Można to zaobserwować badając warstwową strukturę gradzin. Naprzemienna wędrówka grudek lodu powtarza się wielokrotnie (w chmurze Cumulonimbus istnieją obok siebie wstępujące i zstępujące prądy powietrza) Kiedy ich ciężar jest na tyle duży, że prąd wstępujący nie może ich już utrzymać w chmurze, opadają ku powierzchni ziemi. Wielkość gradzin zależy od rozciągłości pionowej chmury oraz od tego jak wiele cykli unoszenia i opadania (a co za tym idzie przyrastania) miało miejsce. Grad może osiągać średnicę przekraczającą nawet 15 cm.